«Τι σημαίνει Δεν μπορώ να αναπνεύσω στην Ελλάδα;». Η καθημερινότητα, οι σκέψεις και οι εμπειρίες των Αφροελλήνων σε μια συζήτηση στην Στέγη, που δεν πρέπει να χάσετε.

Τι σημαίνει «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» στην Ελλάδα;
 

Μετά τη δολοφονία του George Floyd, το Black Lives Matter γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα στην ιστορία των ΗΠΑ, ξεπερνάει τα σύνορα της Αμερικής και ξεχύνεται με ορμή και στον υπόλοιπο κόσμο για να διεκδικήσει – για άλλη μία φορά – τα αυτονόητα: τον αδιαπραγμάτευτο σεβασμό που δικαιούται κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως χρώματος, την ίση μεταχείριση, καθώς και την εξυγίανση των θεσμών προς μια κοινωνία πραγματικά δημοκρατική, χωρίς βία και ρατσισμό.

Η ρατσιστική και προκατειλημμένη εικόνα για τους Μαύρους, από την εποχή της αποικιοκρατίας και της δουλείας στην Αμερική του 17ου αιώνα μέχρι και σήμερα, δεν περιορίζεται μόνο στις ΗΠΑ, αλλά έχει επεκταθεί και διαμορφώσει αντιλήψεις σε όλο τον πλανήτη, ακόμα και στην Ελλάδα.

Τι σημαίνει «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» στην Ελλάδα;Συζήτηση μεταξύ Αφροελλήνων

Η Στέγη προσκάλεσε δύο Αφροελληνίδες, την Τζάκυ Αμπουλιμέν και την Ειρήνη Νιαμουάια Οντούλ, που προέρχονται από τον χώρο της νομικής εκπροσώπησης και του ακτιβισμού, να επιμεληθούν και να συντονίσουν μια δική τους συζήτηση, μαζί με μια ομάδα νέων ανθρώπων που ζουν στην Αθήνα, για το τι σημαίνει anti-blackness στην Ελλάδα και για το πώς βιώνεται ο ρατσισμός από τους ίδιους.

Η ζωή τους κυρίως, χαρακτηρίζεται από έναν αδιαπέραστο «τοίχο», που ξανά και ξανά ορθώνεται μπροστά τους και διαρκώς τους αναχαιτίζει: Μια ακόμα πτυχή του «I Can’t Breathe».

«Είναι φορές που λέω “κουράστηκα”. Δεν μπορώ να συνεχίσω», ακούγεται κάποια στιγμή στη συζήτηση, αλλά «τουλάχιστον εδώ είμαστε ακόμα ζωντανοί, δεν μας σκοτώνουν».

Οι ίδιες οι επιμελήτριες λένε: «Ως μέλη της αφρικανικής διασποράς σε ένα άλλο σημείο του κόσμου, στη Μεσόγειο, θέλουμε να εμπλουτίσουμε τη συνδιαλλαγή με την ελληνική κοινωνία, με αφηγητές εμάς τους ίδιους, εστιάζοντας σε μια αδιόρατη πτυχή της καθημερινότητας των Αφροελλήνων».