Ο Μέντα 88 αποχαιρετά τη Μαρινέλλα με ένα κείμενο του Νίκου Μωραίτη.
Δεν ήταν όλα προδιαγεγραμμένα, ούτε εύκολα. Δεν είχε το καλύτερο ρεπερτόριο, δεν έγινε αμέσως πρώτο όνομα. Είχε όμως αυτό το συνδυασμένο δώρο φωνής και πείσματος.
Με αυτό σηκώθηκε από το πάλκο, με αυτό έγινε πρωταγωνίστρια, με αυτό δόμησε μία ταυτότητα κόντρα στα γυναικεία πρότυπα της εποχής, με το a la garçon μαλλί και τη θεατρική κίνηση στο χέρι.
Από τα λαμπερά σόου μέχρι το Μέγαρο Μουσικής, η Μαρινέλλα ήταν μεγαλύτερη από τα τραγούδια της και η αντοχή της φωνής της ήταν μεγαλύτερη από τις ηλικιακές συμβάσεις.
«Φωνή καμπάνα» μέχρι και το τελευταίο τραγούδι που είπε στο Ηρώδειο, πριν πέσει στη σκηνή του. Ουσιαστικά, έφυγε όπως οι μεγάλες θεατρίνες. Στη σκηνή. Ο ενδιάμεσος χρόνος που μεσολάβησε από τότε μέχρι χθες ήταν απλώς το αργό κλείσιμο της αυλαίας, όχι το πέρασμα στην αιωνιότητα. Την αιωνιότητα την είχε ήδη κατακτήσει.
